MacIsblazen

woensdag 14 augustus 2013

Kune, Frodi en Arden Wat schrok ik toen ik het nieuws vernam. Ik heb Dieter maar even gekend, en dat is al gauw meer dan 20 jaar geleden... Maar de indruk die hij naliet... Ik krijg nog steeds een glimlach op mijn gezicht als ik aan hem denk. Al zitten de eerste vlindertjes die ik toen mocht ervaren er ook wel voor iets tussen misschien. Ik leerde Dieter kennen via Katrien en Stefan. Zagen elkaar wel eens op een klein feestje hier en daar. En we zaten vaak samen op bus en tram van en naar school. Stiekem knipogen naar elkaar, een kleine blik van verstandhouding... Wat een mooie herinneringen. De warmte die hij uitstraalde, zijn liefde voor natuur, muziek, kinderen... Ik herinner me heel wat leuke momenten toen we samen op bezoek gingen in het rusthuis. De knuffels die hij daar zo maar aan iedereen die het maar wilde uitdeelde. Hij was ook steeds te vinden om iets geks uit te halen om hen een leuke middag te bezorgen. Als ik de verhalen lees over hoe hij elfje speelde in Schotland... Ik zie het helemaal voor me en het geeft me net zo'n warm gevoel als toen. Ik ben blij dat ik hem gekend heb. Even stilstaan bij hoe hij in het leven stond, doet me weer meer beseffen waar het in het leven eigenlijk allemaal om draait. Het leven is kort en kan zo maar voorbij zijn. Ik hoop echt dat de warmte die hij oh zo bij zich had, jullie voor altijd een warm gevoel mag geven. Liefs Inge

woensdag 3 juli 2013

oude foto

een mooie herinnering die ik nog heb teruggevonden bij ons mama thuis... heeft een ereplekje gekregen in ons huisje. xxx Anke

zaterdag 4 mei 2013

Dieter wordt niet vergeten ... nooit, nergens.
Kijk maar eens op de website van de John 'O Groat Journal

http://www.johnogroat-journal.co.uk/News/Your-Community/Pupils-plant-tree-in-memory-of-ranger-02052013.htm

dinsdag 30 april 2013

From Kirsty

I first encountered Dieter the day of the ranger interviews at Dunnet. The friendly man with an open smile had both a beard and a van painted with leaves. A natural for the job. I thought to myself, now here's a person who wouldn't just do the work, he'd live it too. And so he proved me right - what a man for the outdoors!

I have two memories that encapsulate Dieter for me perfectly. The first is of the very last time I saw him. I was working in the forest and could hear an almighty din from the xylophone and so knew Dieter must be in. I later met him on the path, trailing a long line of enraptured small children behind him. It was sunny and we stopped for a brief blether about giants, bears and other such perils facing children in magic woodlands. A twinkle in his eye and a broad smile and he was off, more fun to be found.

Secondly, I believe he was the only person I have ever met, or likely will, that played an instrument called ' Grandpa's toenails'. I will miss him, his wonderful imagination and his warmth.