vrijdag 20 december 2013
Een jaar later, nog steeds stil verdriet.
Een onmachtig, leeg gevoel van gemis.
Onbegrip, voor wat niet kon, niet had mogen zijn
Maar ook een steeds vollere rugzak met blije herinneringen.
Je liet ons inderdaad niet met lege handen achter.
En steeds opnieuw breekt jouw rustige glimlach
De hemel open.
Papa
Een onmachtig, leeg gevoel van gemis.
Onbegrip, voor wat niet kon, niet had mogen zijn
Maar ook een steeds vollere rugzak met blije herinneringen.
Je liet ons inderdaad niet met lege handen achter.
En steeds opnieuw breekt jouw rustige glimlach
De hemel open.
Papa
zondag 1 december 2013
We denken nog alle dagen aan je
Northern outskirts of Scottish mainland
Sheltering elbow of Sutherland mounts
Tiny Caithness in blowing winds
Tormented coast and rolling waves
Twirling puffins and rock-resting seals
Living Caithness in blowing winds
Endless horizons, rainbow-filled lochs
Walking I still hear your happy soul
Whistling … in Caithness winds
Papa
Sheltering elbow of Sutherland mounts
Tiny Caithness in blowing winds
Tormented coast and rolling waves
Twirling puffins and rock-resting seals
Living Caithness in blowing winds
Endless horizons, rainbow-filled lochs
Walking I still hear your happy soul
Whistling … in Caithness winds
Papa
woensdag 25 september 2013
Dit is een foto van eind mei 2012. Op zich geen bijzondere foto maar geeft me een vreemd gevoel omdat Dieter deze zelf genomen heeft op zn laatste trektocht (aan de zuidelijke punt van Schotland). Meestal nam hij sowieso al geen cameras mee op vakantie, en ik vond het toen ook al vreemd dat hij zichzelf getrokken had op die manier. Maar t heeft wel iets, kan het moeilijk uitleggen. Kune x
zondag 22 september 2013
On the memory-trail
Dag Jongen,
't Was hard ... maar onvergetelijk mooi.
Papa
Jurgen en ik hebben zopas een vijfdaagse trektocht gemaakt, van Crask Inn (even ten noorden van Lairg) naar Arundi, waar Kune en de kinderen ons opwachtten.
Je was er bij, daar in de "Outdoors" ...
Elke klim, gebukt onder een zware rugzak ...
Elke keer dat ik weer eens onderuit ging in een door het hoge gras verborgen kuil ...
Elke keer dat ik het niet meer zag zitten en de gedachte aan jou me er weer doorheen sleurde ...
Maar ook bij elke verfrissende slok water nadat de wind van Caithness me weer eens had uitgedroogd ...
Bij elke regenboog die verdween in het donkere water van een afgelegen loch ...
In de tent onder een uitgestrekte sterrenhemel "in the middle of nowhere" ...
En we zijn er geraakt ... in Arundi ... samen.
| Frodi wuift uit |
maandag 9 september 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)
